Een half jaar verder na mijn laatste blog. Het gaat goed met mama. We hebben de schok van de volledig uitgezaaide borstkanker enigszins verwerkt. De rottige gedachten achter ons gelaten. Het komt omdat ze het zo goed doet. Hoe bang kan je zijn na berichten van uitzaaiingen en hoe relatief vlot zakt de dagelijkse onrust weg als je reageert op medicatie, het beeld rustig blijft en je in relatieve “gezondheid” door je dagen heengaat. De hormoonmedicatie doet zijn werk, de tumormarkers zijn stabiel en het heeft er alle schijn van dat haar nog wat tijd is gegeven. Het is nog niet klaar. Zelf sta ik weer aan de vooravond van mijn jaarlijkse controle. Dan vier ik mijn 10-jarig “jubileum”. Ik hoopt ooit de borstkanker achter me te laten maar ik kom er nooit van los. Ik overweeg wel om met mijn arts te bespreken dat ik na dit jaar de jaarlijkse mammografie wil stopzetten. Mensen om mij heen vragen vaak of ik nog onder controle ben. Ja, dat wel, maar alleen een foto van je borsten zegt dus blijkbaar niet zo veel. Mama was al die tijd onder controle, de foto’s waar jaar in jaar uit goed en toch krijgt ze 16 jaar na de eerste diagnose het nieuws dat de ziekte terug is. Dus wat voegt het toe ? Ik voel me rustig eronder, dus ik denk dat dit mijn laatste jaar zal zijn van mammografie.

Ik had een afspraak bij mijn huisarts. Voor een verwijzing naar het ziekenhuis in Maastricht.
E
en digitaal borstkankervriendinnetje van mij heeft al jaren te kampen, net als ik met lymfoedeem in haar arm. Vorig jaar heeft zij de stoute schoenen aangetrokken en heeft zich laten verwijzen naar het UMC in Maastricht.een plastisch chirurge behandelt daar patiënten met lymfoedeem middels super microchirurgie. Ze maken eerst een scan om te kijken of en waar de lymfe-afvloed stagneert en indien zinvol bevonden, worden er via een kleine operatie aders aangesloten op lymfevaten, in de veronderstelling dat op die manier de lymfeafvloed verbetert. Zij is er nu bijna een jaar verder nog helemaal blij mee. De armkous is zo goed als verleden tijd, ze kan met haar arm bloot leven en haar pijnklachten zijn zo goed als verdwenen.  Eerst heb ik het verhaal een tijdje gevolgd omdat ik uiteraard wilde kijken hoe het haar verging. Nu heb ik zelf een afspraak gemaakt om me te laten verwijzen.

Ik baal van mijn dikke hand, hij doet ook pijn en bij tijd en wijle wil ik mijn kous in de hoek gooien. Het is steeds het duivelse dilemma: kous aan want het is goed voor mijn arm, maar oh zo slecht voor mijn hand. Die stuwt op, wordt dik en doet pijn.

Ik hoop vurig dat ze daar mogelijk ook een (beetje) oplossing voor hebben, al zal dat niet meevallen. Een mooie hand is verleden tijd, daar reken ik niet meer op. Maar als is het maar een beetje beter dan dat het nu is. Kan ik maar iets langer die handkous af, al is het maar tijdens een feestje of zo. De armkous kan ik nog wel een beetje verbloemen, maar die handkous is er altijd, altijd in het zicht, en altijd daar. 24 uur, 7 dagen per week.
Niet geschoten is altijd mis, dus hopelijk reis ik binnenkort af naar het zuiden. Om te horen wat ze eventueel zouden kunnen betekenen.

PS en die plaatjes op de verpakkingen en sites van leveranciers zijn zo niet als de realiteit ! Altijd een mooi slank handje in een kous… Maar zo ziet dat er helemaal niet uit. Een hand in een kous is dik en fluffy, niet mooi en slank 🙁

Artikel NOS (met dank aan Gitte) d.d. 02-10-2017: https://nos.nl/artikel/2195835-primeur-robot-opereert-kankerpatiente-met-lymf-oedeem.html

Voor degenen die nog eens wat na willen lezen over wat mijn aandoening nu eigenlijk is, surf dan eens naar de site van het MUMC