Een paardenbloem. De pluisjes van een paardenbloem blaas je weg, ze komen ergens in een veld op de grond en blijven daar weken, maanden, soms jarenlang onopgemerkt liggen. Totdat jaren later een paardenbloem groeit uit dat zaadje. Zo kan het ook gaan met kanker. En zo is het gegaan. 16 jaar na de oorspronkelijke diagnose heeft mijn moeder uitzaaiingen.

Wat heeft het gestormd de afgelopen weken. Niet alleen buiten maar ook in mijn hoofd. Het kankerspook wat ver weg gestopt zat achter een deurtje beukt er met veel geweld doorheen. De rust die ik ogenschijnlijk had herontdekt nu ik bijna 10 jaar kanker”vrij” is volledig van tafel geveegd. Mijn moeders kant van de familie is gevoelig voor kanker. In 2001 kreeg zij zelf borstkanker en ook in haar familie komen verschillende vormen van kanker voor, overigens niet noodzakelijk aan elkaar gerelateerd. Ik had niet verwacht dat het kankerspook me weer zo van mijn stuk zou brengen. Mijn kanker was 10 jaar geleden in grote lijnen hetzelfde als die van mijn moeder, alleen had zij geen uitzaaiingen destijds en waren haar klieren schoon. Toch is het terug.

Over prognoses en levensverwachtingen praten we liever niet. Na een goed gesprek met de internist horen we dat er mogelijkheden zijn om met hormonale medicatie te starten om de ziekte te remmen en te stabiliseren. Haar spreekwoordelijke geluk is dat de ziekte pas zo laat na de oorspronkelijke diagnose de kop op steekt; dat geeft de artsen goede hoop: dat het een langzaam progressief proces is waarmee ze  met een beetje goede wil en een grote hoop geluk nog lang “door” kan met een goede kwaliteit van leven.

Het is raar om daar ineens zelf over in gesprek te zitten. Hoe ga je om met een leven dat rafelt aan het eind ? Belangrijkste is kwaliteit van leven, maar om daar over te praten als het zo dichtbij is voelt veel akeliger dan ik dacht. Ik weet dat mama mijn berichten leest. En ik heb diep diep respect voor de veerkracht van mijn beide ouders. Iedere bak stront die over hun wordt uitgestort bieden ze dapper het hoofd. Telkens als ik denk dat de rek uit hun elastiekje is, blijkt er toch nog aan getrokken te kunnen worden. Lieve pap en mam, wat de toekomst ook voor ons in petto heeft, we laten ons elastiekje niet knappen. Vechten doen we niet, ik hoop dat we nog net met 1 voet aan de goede kant van het lijntje zijn blijven staan. Love you.