Ziekenhuizen. Je komt er liever niet dan wel. Al langere tijd zijn ziekenhuizen en medisch specialisten negatief in het nieuws. Onder toezichtstellingen, dubieuze declaraties (volgens de media dan), klagende patiënten, talkshows waarin patiënten afgeven op artsen en waarbij slechts 1 kant van het verhaal sensationeel wordt belicht… het lijkt of er in de zorg niets meer goed kan gaan. Heel af en toe hoor je een opsteker. Iemand die een goed gevoel heeft bij een opname. Blij is met de begeleiding van verplegend personeel. Dankbaar is voor de kennis en deskundigheid van de arts. Maar voor een groot deel wordt er geklaagd. De dokter was niet op tijd, de rekening is te hoog, de SEH werkt niet goed, er wordt niet geluisterd, de wachttijd bij de HAP is te lang etc etc.

Noem me maar een moraalridder maar het stoort me. Ik werk zelf in zo’n ziekenhuis. Ik kom zelf ook in meerdere (grotere) ziekenhuizen voor controles vanwege mijn borstkanker in 2007. En ik wil er iets over kwijt. Ik zal niet zeggen dat er geen fouten worden gemaakt Ik zal niet zeggen dat ik nooit zit te balen als ik weer eens een halve dag spendeer in wachtkamers en onderzoeksruimtes. Artsen zijn ook mensen. Maar als je ergens niet tevreden over bent, moet je het melden aan degene die het leed veroorzaakt. Ik heb altijd geleerd dat als je het niet eens bent met de trainer, je dat niet in de kleedkamer moet bespreken maar met de trainer zelf. Vaak is de dokter of verpleegkundige niet eens op de hoogte van jouw ergernis. Vaak kan een dokter er niets aan doen dat hij te laat op zijn spreekuur komt. Onze artsen zijn om 7.30u in het ziekenhuis. Hebben iedere ochtend een patiëntenoverdracht om de best mogelijke zorg te leveren. Moeten meer dan 10 besprekingen in de week bijwonen omwille van patiëntveiligheid en kwaliteit. Moeten met zorgverzekeraars om tafel. Een uitvoerige administratie bijhouden. Want ja, ook in een ziekenhuis draait het om productie. Artsen doen niet meer waar ze voor geleerd hebben omdat de helft van hun tijd op gaat aan administratie en besprekingen. Ik draai er niet om heen. Het gaat om een x-aantal patiënten in een spreekuur. Artsen zien soms wel 35 patiënten op een dagdeel. En niet omdat ze dat zelf zo gezellig vinden. Maar omdat het moet. Van de zorgverzekeraars. Want er moet aan het quotum voldaan worden.

Artsen laten hun spreekuur niet expres uitlopen. Sterker nog, zij hebben er zelf alleen maar last van als ze laat zijn. Wel vind ik dat het duidelijk aan de wachtende patiënt moet worden gemeld dat een spreekuur uitloopt. In ons ziekenhuis hebben we daarvoor grote schermen in de wachtkamer hangen waarop staat dat het uitloop. Dit in tegenstelling tot veel huisarts- en tandartspraktijken.

De maatschappij tegenwoordig is erop gefocussed dat alles snel en direct moet. We hebben snel en overal toegang tot informatie via tablet, smartphone en internet. Social media is een medium bij uitstek om je mening snel en krachtig te ventileren. Het geduld lijkt op. En veel patiënten vinden zichzelf een spoedgeval. Een spoedgeval is een patiënt die in acuut levensgevaar is. Die direct moet worden geholpen omdat anders zijn of haar leven in gevaar is. Veel patiënten wachten veel te lang met klachten en komen dan om relatief “kleine” klachten op de huisartsenpost of spoedeisende hulp in het weekend. En willen dan zo snel mogelijk geholpen worden.

Declaratiegedrag van medisch specialisten is een veel besproken onderwerp. Want oh, oh, wat is de zorg toch duur. Ik nodig iedereen uit om een dagje mee te lopen op een afdeling waar declaraties worden verwerkt, Want dan zal je begrijpen hoe complex het systeem (gemaakt) is geworden door de jaren heen. De NZA en de zorgverzekeraars bepalen de regels en stellen ze telkens bij. De spelregels worden veranderd gedurende het spel. Hoe kun je dan verwachten dat iedereen begrijpt waar hij mee bezig is ? Als je voetbalt en je moet tijdens het spel ineens in het andere doel gaan scoren gaat het toch ook fout ?

Ik vind dat we beter na moeten denken voordat we in de (social) media iets roepen. Er wordt te snel een mening gegeven zonder dat men zich heeft verdiept in de andere kant. Uit ergernis, Uit frustratie. Uit boosheid. Uit onwetendheid. Ik weet 100% zeker dat er minder onvrede zou zijn als patiënten wisten wat er allemaal achter de schermen gebeurt.Want daar werken namelijk heel veel mensen heel hard om een zo goed mogelijke patiëntenzorg te leveren.  En ik hoop dan ook dat mensen vragen. En niet alleen maar klagen. Want daar leren ook de professionals in de zorg van !