Vandaag wordt afscheid genomen van kennis van ons. Een vader van drie, 43 jaar oud. Hersentumor. Binnen een jaar na de diagnose was het voorbij. Het is zo verdrietig. De gedachte aan hun, ook al ken ik ze niet heel goed, laat me niet los de afgelopen dagen. Het laatste beeld van ik van hem heb, in een rolstoel tussen de spelende kinderen, zijn kinderen… bijna niet meer kunnen praten en het lichaam wat hem in de steek liet staat op mijn netvlies. Het leven is oneerlijk.

En steeds weer kom ik op de zo sterke tekst uit een artikel wat ik via internet onder ogen kreeg. Het stond in The Guardian in april van dit jaar, geschreven door Kate Granger. Kate is 29 jaar oud, zelf ongeneeslijk ziek en lijdt aan kanker. Zij schreef een artikel wat precies verwoordt wat veel patiënten voelen. In ieder geval ikzelf. Via de link hierboven kun je het hele artikel (in het Engels) lezen. Als je maar half Engels kunt lezen, lees dan dit artikel. In het Engels kunnen ze dingen zoveel beter en treffender opschrijven dan in het Nederlands.

Kanker is geen strijd. Er wordt altijd weer gesproken over “zij heeft de strijd verloren” of “zij heeft zo dapper gevochten”. Waarom wordt er militaire taal gebruikt ? Je bent geen “loser” als je overlijdt aan een ziekte die die buiten je macht lag.  Er worden vaak krachttermen gebruikt als vechten, strijden, overwinnen ..maar voor iemand met een dodelijke ziekte kunnen deze woorden juist onprettig aanvoelen. Alsof als je overlijdt aan kanker je niet je genoeg je best hebt gedaan…

Patiënten die overleven houden kanker altijd bij zich. De angst dat het weer terugkeert, lichamelijke klachten of verminking (afzetten van een borst) die je je leven lang overhoudt en je herinneren aan je ziekte. Je wilt niet altijd het stempeltje krijgen van de kanker patiënt of overlevende, zeker niet als je je normale leven weer kunt oppakken. 

Kanker is geen gevecht.  Je ondergaat de behandelingen, laat alles over  je heen komen want je wilt immers niets liever dan beter worden.. blijven leven. Je eigen lichaam veroorzaakt de ziekte, dus je zou vechten tegen je zelf. Cellen moeten delen om te leven, soms gaat er iets fout in het proces en ontstaat kanker. Het is geen keuze, kanker overkomt je en iedereen moet een weg vinden om er zo goed mogelijk mee te dealen…