Lente. Zomer. Blote benen, blote voeten, nagels gelakt, zwemkleding ligt klaar. Blote armen. Tja. Blote armen. Vandaag weer zo’n prachtige zonnige dag. De dagen vol regen hebben plaatsgemaakt voor strakblauwe luchten en een stralende zon. Vrolijk word ik van. De weerberichten voorspellen de komende dagen al zomerse temperaturen.

En ’s ochtends stap ik uit bed. De armkous heb ik tegen de ochtend afgedaan, nog half slapend. Omdat ik er soms klaar mee ben. Hij gaat ’s ochtends weer aan. Overal mensen op de fiets in T-shirts. De kids gaan met hun tasje naar het zwembad. Ik lunch met een vriendin in de zon en heb – eigenwijs als ik ben – mijn kous afgedaan. Even dan. Ik gun mezelf om die heerlijke zon even te voelen op mijn huid. En ook om, misschien tegen beter weten in, een beetje te hopen dat ook mijn oedeemarm toch wat zal verkleuren. Want straks wil ik niet 1 bruine arm en 1 witte arm. Ergens interesseert het me niet dat mensen kijken. Ik wil de kous af. Niet omdat mensen kijken, maar omdat ik het ZELF wil.
Het is niet goed. Mijn arm en vooral mijn hand reageren erop. Warmte en zon zijn slecht voor oedeem. Dus wegrijden bij mijn vriendin, na die heerlijke lunch in de zon, trek ik gauw de kousen weer aan. Hand en arm weer ingepakt.

Ik ben een buitenmens. Ik geniet van het mooie weer en van de geluiden buiten. Van de mensen die voorbij fietsen, de kinderen die naar het zwembad gaan. Maar ik baal dan ook weer zo. Ik wil ook vrijuit met mijn blote armen in de zon. Dat is verleden tijd. Die luxe kan ik mezelf niet permitteren. Wat voor jou misschien de gewoonste zaak van de wereld is. Een T-shirt aantrekken als het lekker weer is. Dat gaat niet. Ik zal de rest van mijn leven weloverwogen keuzes moeten maken, iedere dag weer. Wanneer kan ik het mezelf even gunnen en wanneer pak ik mezelf weer in mijn nekvel? Ik kan inmiddels heel gestructureerd zijn. Discipline opbrengen. Niet altijd makkelijk, maar ik MOET. Dus zie je me een keer zonder, vraag dan niet: ” Hee, hoef je de kous niet meer om ?” Gun me even mijn genietmomentje. Het duurt maar even….