Wondroos. Wie zou dat woord verzonnen hebben? Het klinkt zo… lief. Een roos is een mooie bloem. Een lieve bloem. Wondroos komt in de verste verte niet in de buurt van de omschrijving mooi. Of lief. Wondroos, in het Latijns erysipelas is een acute ontsteking van de huid en de onderhuid, veroorzaakt door een bacterie die via een klein wondje of in ieder geval via een beschadiging in de huid binnendringt en een acute infectie veroorzaakt. Mensen met lymfe-oedeem, ik dus, hebben een verhoogde kans op de ontwikkeling van wondroos, omdat het lymfesysteem beschadigd is en het lichaam de infectie niet op eigen kracht kan afweren. Maar ook mensen met een wond na operatie kunnen er mee te maken krijgen. Het is acute situatie, gepaard gaande met koorts, hoofdpijn, en algehele malaise.

Het is niet alleen een heel lastige en pijnlijke infectie maar ook een gevaarlijke, mits je niet op tijd start met de behandeling. De bacterie kan kan de diepe lymfebanen vernietigen en vaak blijf je, eenmaal met wondroos geconfronteerd, gevoelig voor recidief. Hoe meer last van oedeem, hoe hoger de kans op wondroos. Voor de operatie heb ik drie keer een infectie in mijn arm gehad. Ik had gehoopt dat na de operatie het niet meer terug te krijgen. Maar helaas loopt het anders.

Vanochtend word ik wakker met een pijnlijke handrug en onderarm. Ik herken het gevoel. Mijn huid staat strak en is zeer gevoelig. Ik zie kleine verontrustende bultjes op mijn hand en onderarm. Gelukkig heb ik altijd antibiotica in huis, en neem dus gelijk wat in. Voor de zekerheid overleg ik nog met de huisarts en met Drachten, maar er is maar 1 devies: antibiotica, rust en extra zwachtelen.

Toch verontrust het me dat de huisarts geen idee heeft over het nut van het extra zwachtelen. In Drachten bevestigen ze dat veel artsen hier niets van weten en alleen antibiotica voorschrijven. Gelukkig weet ik door schade en schande wat de beste remedie is, maar dat zou eigenlijk niet zo moeten zijn. Ik ben al onderbehandeld geweest in het verleden, waardoor het volledig uit de bocht vloog en ik in het ziekenhuis belandde aan het infuus. Ik ben blij met het zelfmanagement wat me in het Friese is geleerd. Ik kan daardoor pro-actief zijn en beperk daarmee hopelijk de schade.

Het lastigste van alles is dat ik weer onderaan de trap wordt gezet, althans zo voelt het wel. Je klimt op, je valt weer. Het gaat goed, je krijgt weer een terugval. Dus de rem erop. Dat is niet mijn ding, ik wil mijn leven leven, eruit halen wat erin zit. Het is zo moeilijk om je ALTIJD aan alle leefregeltjes te houden. En daar past remmen niet altijd bij. Toch rem ik. Met het idee dat ik dan straks weer gas kan geven…