Bijna een jaar geleden, begin maart 2013 werd ik geopereerd aan mijn volledig uit de bocht gevlogen dikke lymfe oedeem arm. Nu is het bijna een jaar later. Ik ben nog steeds heel blij dat ik de ingreep heb laten plaatsvinden. Dat mijn arm weer dun is en ik gewoon kleding aankan in mijn maat. Dat ik geen 3 maten groter hoef te kopen of een jasje in het rek te laten hangen omdat het niet past. Mijn arm is erg opgeknapt. Hoewel het nooit helemaal zal aanvoelen als de gezonde kant, merk ik dat ik wat kan ‘spelen’ met de armkous.

Voorschrift is 24 uur per dag, levenslang om te voorkomen dat de boel weer volloopt en gaat zwellen. Maar 7/24 is lang, en je wilt ook wel eens eventjes zonder. Dus tja, ik ben inderdaad burgelijk ongehoorzaam. Verken nog altijd mijn grenzen. Een paar uurtjes zonder… gaat dat ? Tot op de dag van vandaag houdt mijn arm het. Ik heb het opgebouwd. Ik kies de rustige momenten. In de avond, of als ik even niets moet. Maar voor de rest ben ik streng. Meer dan streng voor mezelf. Om me heen is het gewoon. Gelukkig. Maar toch blijf ik er dag in dag uit werk mee houden. Mijn arm is iets om rekening mee te houden.

Mijn hand is wel een probleem. Ik wist het van tevoren. De chirurg heeft het nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij niets voor mij kon betekenen qua hand. Er was wel hoop dat mogelijk door een betere arm de hand ook zou afnemen. Maar die hoop was ijdel. Ik begeef me dag in, dag uit in een duivels dilemma. Kous moet om, want anders wordt mijn arm moe en zwaar. Maar de kous stuwt, samen met de zwaartekracht, naar beneden en dus naar mijn veel te dikke hand. Doe ik de kous af, dan trekken spontaan vingers en hand bij. Natuurlijk wordt het nooit meer zo dun als de gezonde kant; mijn knokkels van mijn linkerhand heb ik in geen 3 jaar meer gezien en ik zal ze ook wel nooit meer terugzien. Vreemd dat je zoiets basaals soms kunt missen. ..

Ik speur het internet af naar oplossingen. Therapien. Hoopvolle verhalen. Maar ik kom niets tegen. Geen alternatieven. Alleen maar de conservatieve methodes van zwachtelen en druk uit oefenen. Het is als dweilen met de kraan open. Water naar de oceaan dragen. Want alle trucs ken ik uit Drachten. Bracejes, zwachtelen, over de kous nog extra, paillotten erbij, nog meer druk.. maar een paar uur later zit alles weer vol. Dus gun ik mezelf de uurtjes zonder kous. De uurtjes dat mijn hand en vingers weer even wat soepeler voelen. Totdat ik mijn kledingstuk weer aan moet trekken omdat mijn arm protesteert. Een duivels dilemma. De rest van mijn leven.