Ik sta in de badkamer en zie op mijn linkerborst (de borst waar ik 6 jaar geleden al mijn vertrouwen in verloor) een rode waas en kleine bultjes rond het litteken. Stap onder de douche. Voel de warmte van de stralen op mijn huid, maar steeds trekt mijn blik naar die borst. Wat is er aan de hand..Heb ik me gestoten ? Is het water van de douche te warm ? Onwillig ga ik met mijn vingers over mijn licht pijnlijke huid en probeer zo objectief mogelijk te beoordelen of ik iets afwijkends voel. Het litteken boven en onderhuids.. voelt het misschien nu ineens toch harder dan anders ? Ik duik mijn bed in en probeer mijn gedachten op iets anders te richten. Onrustig val ik blijkbaar toch in slaap…

Vanochtend.. Mijn allereerste gedachte gaat meteen uit naar mijn warm aanvoelende borst. Te warm. Te rood. Te groot rood. Te afwijkend. De plek is groter en doet nu ook pijn. Hoe ik het ook probeer te voorkomen, ineens heb ik de vuist weer om mijn keel. Ik word paniekerig en alle alarmbellen gaan af. Ik wil me niet zo voelen. Zo gestresst en opgefokt. De minuten tot 8.00 kijk ik weg en dan bel ik naar de mammacare verpleegkundige in het ziekenhuis. Met een bibberend stemmetje vertel ik haar wat ik heb gezien. Ze zegt dat ik meteen langs mag komen. In de auto naar Arnhem heb ik de verwarming op 20 graden , maar alles is koud. Ik… die het nooit koud heb zit met kippevel op mijn armen. Weer probeer ik die gedachten niet toe te laten. Ik dacht dat ik het wel achter me had gelaten. Dat ik geen angst meer zou hebben voor kanker. Ik dacht dat ik het misschien ver genoeg had weggestopt. Maar nu is het weer alsof ik net een slechte uitslag heb gekregen. Koud en klam, mijn maag draait rond en ineens voel ik mijn hele lijf. Overal. Ik weet te veel, ik zie te veel en allerlei enge gedachten vliegen als spoken in en uit mijn hoofd.

Bij de mammacare verpleegkundig kan ik mezelf niet meer groot houden. Ik breek zo ongeveer af als ze me vraagt wat ik heb gevoeld. Als ik rustiger ben geworden onderzoekt ze me. Ze roept de chirurg erbij. Ook hij onderzoekt de borst, voelt of er geen rare klieren zijn en vertelt dan dat hij denkt aan een huidinfectie. Mogelijk een wondroos. Niets verdachts. Niets van binnen uit. Geen zwellingen. Geen abces. Geen reden voor een echo. Ik heb al 3 tot 4 x wondroos gehad, dus dat ik er bevattelijk voor ben is een feit.

Er wordt antibiotica voorgeschreven. Een 10-daagse kuur pretpillen. En dinsdag moet ik terug komen. De chirurg tekent het gebied met een stift af zodat ik in de gaten kan houden of het niet groeit. Enigszins gerustgesteld vertrek ik weer richting huis. Maar helemaal lekker zit het me  niet. Ik hoop dat de antibiotica snel aanslaat. Dat de deskundigen het juist hebben beoordeeld. Pas als de roodheid wegtrekt zal ik me hopelijk rustiger voelen.. Op mijn paard waai ik uit. En zojuist mijn eerste shotje antibiotica geslikt..

It’s a fragile thing, this life we lead.

If I think too much

I can get overwhelmed by the grace by which we live our lives

with death over our shoulders.

(Pearl Jam – Sirens)