Zoals mijn trouwe volgers weten heb ik niet alleen in mijn privé leven veel met kanker te maken (gehad) maar ook in mijn werk als medisch secretaresse zie ik dagelijks dossiers voorbij komen van kankerpatiënten. Hoewel ik natuurlijk geen arts ben, weet ik inmiddels veel van ziektebeelden af. Tegen mijn behandelend chirurg heb ik altijd verkondigd dat  ik het werk kan blijven doen omdat ik hetgeen ik lees niet mee naar huis neem. Want als ik dat doe, dan is het niet gezond. Ook daardoor misschien kan ik mijn kanker verleden nooit echt afsluiten. Niet alleen door mijn oedeem arm waar ik dagelijks mee te dealen heb, maar ook alle verhalen die op papier door mijn vingers gaan. Alle mensen die goede en slechte uitslagen krijgen. Alle mensen die genezen worden verklaard. Maar ook alle mensen waar het niet goed mee afloopt. En telkens weer kan ik het parkeren: het is niet mijn verhaal. Ik zit aan de goede kant van de streep. Tot nu toe.

Want al die glossy programma’s op de TV, al die inzamelingsacties waarbij beroemde BN-ers verkondigen dat zij (of hun geliefden) de ziekte ” hebben overwonnen”, vrouwen die als een fotomodel weer over het beeldscherm paraderen, want “oh wat zien ze er toch goed uit, en oh wat hebben ze de kanker overwonnen” Zelfs de alles overkoepelende organisatie schrijft over “samen voorop in de strijd” .. Bah. Ik krijg er steeds meer een hekel aan. Alsof je van zo’n slopende ziekte KUNT winnen…. Is het een gevecht dan ? Ben je niet van tevoren al opgegeven of juist niet ? Bepalen je genen en het stadium van je ziekte niet je kans van overleven ? Hoe kan iemand nou zeggen dat je zo gevochten hebt als je van de een op de andere dag te horen krijgt dat je vol met uitzaaiingen zit ? Hoe kan een buitenstaander nou beoordelen dat je kanker kan overwinnen, je leven weer op kan pakken alsof er niets is gebeurd ? Hoe kunnen mensen nu doen alsof je er fysiek en geestelijk geen tik van over houdt ? Of je leven niet volledig in puin ligt omdat je lichaam je zo in de steek laat. Dat je bij ieder pijntje of hoestje het spaans benauwd krijgt, want het zal toch niet…  Ik ben dan nog maar een “licht’ geval, want ik kan heel veel dingen nog wel, en die arm… ach die arm.. Daar kan ik wel mee leven.

Ik snap het niet. Zal het ook nooit snappen. Kanker overwin je niet, het overkomt je en je hebt pech of geluk. Zo zwart wit is het volgens mij. Het is geen gevecht waar de sterksten winnen. Al die miljoenen celletjes in je lichaam hebben de volledige regie. Zij gaan groeien of niet. Zij reageren op therapie of niet. Zij zaaien uit of niet. Ik kan alleen maar weer zeggen dat je nooit moet twijfelen om naar een arts te stappen. Heb je pijn, rare zwellingen, bulten, bloedverlies, gewichtsverlies of wat dan ook: ga naar je huisarts. Beter 10 x voor niks, dan 1 x te laat. Ik pluk de dag, mijn weegschaal slaat nog steeds uit naar de goede kant. Ik maak van mijn leven, hoe lang het ook zal duren, een feestje !