Het is volop zomer. Fijn, zonnig en vooral heel heet weer de afgelopen dagen met tropische temperaturen. Ik ben best trots op mezelf dat ik kan zeggen dat ik de kous gedragen heb. Af en toe, zoals gezegd – gun ik mezelf een uurtje of 2 “vrij”. 24 uur per dag is een relatief begrip. Op momenten dat ik voornamelijk rustig thuis ben, niet op het heetst van de dag en niet als ik heel druk ben. En mijn lijf blijft het goed doen. En dan merk je ineens weer hoe snel mensen wennen. Want als ik nu de kous even niet om heb en iemand is hier, dan zijn ze verbaasd, alsof ik een kledingstuk ben vergeten. Wel grappig.

Mijn arm blijft door het dragen van de kous en de operatie soepel en slank. Maar die hand, die hand… wat ik ook probeer, de gouden tip zit er nog niet tussen. Armkous af, hand trekt bij. Armkous aan, hand zwelt op. Extra zwachtelen, over de kous, zonder kous, extra druk erop met paillotten en klittenband wraps… het mag allemaal niet baten. Er blijft een dik kussen op mijn handrug en duimmuis en mijn knokkels heb ik al in jaren niet meer gezien. Daar baal ik van. Want het is een raar gezicht. Niet dat ik nou heel erg iemand ben die me daar wat van aantrekt, maar ik voel de blikken, zie mensen kijken en zich afvragen of ze het zullen vragen. Ga je googlen of zoeken op fora dan vind je ook niets. Gelukkig las ik laatst weer in een artikel dat herstel soms heel lang kan duren en dat zelfs na jaren de conditie van je oedeemhuishouding nog kan verbeteren. Er is dus nog hoop !

Door alle opties maar uit te proberen en te luisteren naar mijn lijf, probeer ik een expert te worden in het gedrag en de reacties van mijn lichaam. Ik schrijf nu heel regelmatig hier op mijn blog, want mijn motto is : geen bericht is goed bericht. Wel wil ik mijn lezers op de hoogte houden van het verloop na de operatie en dat blijf ik dan ook doen. Als er nieuws is meld ik het jullie !