Sinds ik terug ben gekomen na mijn opname in Nij Smellinghe in Drachten, heb ik nu toch ook gemeend een oedeemtherapeut te moeten zoeken in mijn omgeving. Na wat googelen kwam ik al snel terecht bij een huidtherapie-praktijk vlakbij in de buurt. Sinds een aantal weken bezoek ik mijn therapeut twee maal per week voor ondersteuning in het management van mijn oedeem-arm. Mijn therapeut – ik noem haar verder M. – is een inventieve jongedame, ze denkt mee en probeert meerdere manieren uit om het oedeem te beheersen. Zij schoolt zich in nieuwe technieken en vandaag vertelde ze mij over een cursus die ze afgelopen week had gevolgd over lymfetaping. Van deze techniek had ik eerder gehoord; in de periode dat ik chemotherapie kreeg heb ik via mijn fysiotherapeut ook lymfetaping ondergaan, en wel onder het middenrif, waarmee misselijkheid in zeker mate werd voorkomen. Ook in Drachten zag ik wel dat er mensen getaped werden over hun arm of schouder om de lymfe-afvloed te bevorderen. Helemaal vreemd klonk dit mij dus niet in de oren.

Tijdens de sessie vandaag vroeg ze M. of ik het lymfetapen dan wilde uitproberen volgens de methode die zij afgelopen week had aangeleerd op de cursus. De cursusleidster, een therapeute in het noorden van het land, heeft in de cursus te kennen gegeven dat ze al haar patiënten in de praktijk behandelt met lymfetaping, en dat er geen één patiënt meer is die de elastische kous draagt, omdat ze puur en alleen met de juiste manier van tapen het oedeem kunnen verminderen, in ieder geval zodanig kunnen beheersen dat een kous niet meer nodig zou zijn. Nu ben ik nuchter en sceptisch, maar ook open voor allerlei behandelingen. Zo heb ik me onder meer al verdiept in de richting van electro- of laser acupunctuur of energietherapie bij lymfeoedeem. Baat het niet dan schaadt het niet, en als je het niet probeert weet je het niet. Bij lymfetaping zouden – volgens de theorie – de oppervlakkige, nog werkende lymfebaantjes net onder de huid worden geactiveerd om beter te werke doordat de huid met speciale tape op rek wordt gebracht.

En het meest revolutionaire van alles: de steunkous moet AF !! Hmmm…. dat was toch wel even nadenken. M. gaf toe dat ze mijn casus toegelicht had in de cursus en ook had gezegd dat ze het op mij wilde uitproberen, mits ik zelf bereid zou zijn de kous af te doen. Volgens de cursusleidster heeft een elastische kous zelfs een tegengestelde werking, doordat door de druk op je arm/hand juist de nog werkende lymfevaatjes ook “afgekneld” worden en het dus niets doet…Goed. Dat moest ik natuurlijk even op me in laten werken. Heb ik net in 3 weken ziekenhuisopname te horen gekregen hoe ontzettend belangrijk het is om de TEK te dragen, en dat het anders helemaal mis gaat als je het niet doet, komt er nu een therapeut met een totaal revolutionaire stelling dat je met lymfetaping alleen hele goede resultaten zou kunnen behalen…. Maar zoals gezegd; ik ben niet vies van een experiment meer of minder, dus ik heb besloten het te proberen. Vakkundig ben ik ingetaped, van schouder tot vingers. M. is ruim een half uur bezig geweest om mij te beplakken en vervolgens verdween mijn kous in de tas….
Heel raar hoor, ben ik mezelf net zo aan het disciplineren om het ding altijd te dragen, doe ik m nu ineens burgelijk ongehoorzaam in mijn tas. Maar ik wil het proberen. Ik wil weten of het iets doet. Dus nu heb ik een aantal uren alleen de tape om mijn arm en ik moet zeggen: het valt me niet tegen ! De arm en met name ook mijn hand voelen goed en niet hard of vermoeid. Normaliter hoef ik mijn handkous maar 10 minuten af te hebben en dan zwelt mijn hand als een ballon en staat strak en gespannen. Nu niet….  Ik heb natuurlijk veel meer bewegingsvrijheid en dat op zichzelf is al heel plezierig. De tape zou een week tot 10 dagen moeten kunnen blijven zitten. Wel heb ik afgesproken dat wanneer ik twijfel of mijn arm niet goed voelt ik de kous direct weer aantrek. Maar tot nu toe ben ik positief verrast…. Dat zou toch mooi zijn mensen, als dit zou werken….. Ik hou jullie op de hoogte !