Had ik me ooit kunnen bedenken in zo’n medische molen terecht te komen… ? Als je het me 3 jaar geleden had gevraagd ; nee, mij overkomt dit toch allemaal niet ? Het gebeurt altijd bij een ander. Tot het jezelf overkomt. De maanden glijden voorbij en mensen “vergeten” wat er allemaal aan vooraf ging. Niet de mensen vlak om me heen. En nu is het weer de tijd van controles. Nacontrole bij de gynaecoloog afgelopen week ; zij was tevreden, ik ook. Weinig rare dingen naar de operatie van 4 weken geleden, maar ook wel het psychische besef dat ik nu definitief tot de categorie ‘vrouwen in de overgang’ behoor. En dat op je 33e. Gelukkig vallen de klachten mee en heb ik niet heel veel bijverschijnselen.
Eergisteren moest ik vervolgens bloed laten prikken want maandag moet ik voor controle van de hormoonspiegels (of liever gezegd; wat daar nog van over is) naar de internist. Dus weer met bibbers in mijn benen naar het priklab want de laatste tijd ben ik nou niet dat je zegt makkelijk te prikken. Gelukkig zag ik al vanaf de andere kant van de gang dat mijn favoriete bloedprikker aanwezig was; een ervaren laborant die tot nu toe altijd meteen ‘in de roos’ raakt. En dat was dit keer niet anders. Meteen zat hij op de goed plek en al druppelde mijn ader héél langzaam, hij kreeg wel een buisje halfvol. En morgen moet ik langs de chirurg in het Rijnstate, voor de halfjaarlijkse controle. Geen mammografie ditmaal, dat is straks over een half jaar weer. Dan moet ik ook weer door de MRI. En dan zal ik waarschijnlijk wel moeten switchen naar een aromataseremmer ipv de Tamoxifen die ik nu nog slik. Dan is het maar weer afwachten wat de bijverschijnselen van die fijne pillen zijn. Bekend staan ze om gewrichtsklachten, gewichtstoename (blijvend … ook leuk) en dat soort leuke dingen. Alsof ik al niet genoeg sores aan mijn lijf heb.
Afgelopen week had ik een cursus BHV en daar heb ik toch eigenlijk ook wel gelachen. Zelfspot kan geen kwaad. Ehm, meneer de cursusleider, ik kan niet zo makkelijk van mijn knieën opstaan, want mijn enkel ligt in de kreukels…. Ehm, meneer de cursusleider, ik kan niet zo fijn reanimeren, want ik ben onlangs geholpen aan een carpaal tunnel syndroom en het litteken doet nog zeer…. Ehm meneer de cursusleider, ik kan mijn arm niet zo goed omhoog draaien, want ik heb een plaat met 9 schroeven in mijn sleutelbeen…. Ehm…..

Vanzelf ben ik blij dat ik zo onder strikte controle sta, maar het is ook vermoeiend; ziekenhuizen aflopen, wachten in wachtkamers etc. etc. En dan ben ik natuurlijk ook nog niet klaar met mijn sleutelbeen en mijn enkel. Daarvoor mag ik ook volgende week op controle bij de chirurg. En zo blijven we bezig…

Gelukkig zijn er dan ook nog de mooie dingen die mij in ieder geval heel blij maken. Afgelopen weekend is er een veulentje geboren bij de merrie die ik binnenkort ga rijden. Het was even wachten maar het resultaat is er naar: geluk is simpel !