Life's Great

~ Tegenslag is de springplank voor succes ~

Maand: december 2009

Ik ben het zat. Moe van alle pijntjes… vandaag speelt mijn enkel en mijn schouder weer vreselijk op. Er zat op mijn werk een chirurg in de buurt dus maar eens even gepolst (leuke woordspeling šŸ˜‰ waar die pijn in mijn schouder toch vandaan kwam. Heeft alles te maken met mijn gebroken sleutelbeen en de plaat die erin zit.
Het is ook daar weer zo’n ingenieus complex van banden, spieren en pezen wat alles aan elkaar houdt; sleutelbeen, schouderblad en schouderkom en kop. Aangezien toevallig rechts ook nog eens de schouder is die in het verleden een aantal keren uit de kom is geweest, speelt ie nu extra op. Fijn. Het kan er allemaal nog wel bij. En maar blijven lachen en positief zijn. Nou, ik kan je vertellen dat het me anders soms mijn neus uitkomt !!! Dat ik bijna het kookpunt bereik en zo moedeloos wordt van alle pijntjes. Mijn enkel was vandaag waardeloos; veel last van tintelingen in mijn voet en stijve pezen en spieren. Vervolgens was ik in alle hectiek ook nog mijn afspraak met de fysio vergeten, maar daar kon ik gelukkig morgen nog terecht….
Heb wel vanavond lekker paardgereden, dat ging dan wel weer goed. Maar dan komt mijn carpaal tunnel weer om de hoek kijken….. Bah Bah Bah !!
Ik wil een lijf dat ik niet voel. Snap je wat ik bedoel ?

Bah

Nou, ik hou maar niet op geloof ik. Als ik nog onderhand geen kwantumkorting krijg bij het ziekenhuis dan weet ik het niet meer. Enige tijd geleden berichtte ik jullie dat ik last van had van het zgn carpaal tunnel syndroom (rechts). De chirurg heeft er toen een spuit ingezet waardoor de problemen verholpen waren. Maar helaas blijkt nu was de pret van korte duur. Sinds 2 weken heb ik weer ontzettende nachtpijn (5 tot 6x wakker ’s nachts met een “dode” hand). Aangezien ik rechts dominant (rechtshandig) ben is dat natuurlijk niet echt prettig. Vandaag dus maar weer even de chirurg aan zijn jasje getrokken.
Conclusie: een duidelijk gevalletje van CTS en een spuit zag hij niet meer zitten. Voorstel is dus het mes erin. Er wordt dan operatief een zgn decompressie uitgevoerd waarbij de pees ‘vrijgemaakt’ wordt waardoor de doorbloeding weer als vanouds wordt. Maar ja, geen operatie zonder risico natuurlijk. En ik zag mijn rijexamen voor E al door mijn neus geboord…. Dus heb ik maar wel gezegd dat ik pas na 5 januari (want dan moet ik “op”) geopereerd wil worden. Voor de tussentijd heb ik vandaag een zgn rustspalk gehaald bij de gipskamer, die moet voorkomen dat ik ’s nachts zo’n last heb van die dode vingers. Nou, ik had net zo goed mijn polsbeschermers van het skeeleren uit de kast kunnen vissen, die hebben volgens mij hetzelfde effect. Maar goed, ik zal het vannacht proberen.
Ik heb de chirurg maar voorgesteld om de CTS op 26 januari dan te verhelpen. Dan moet ik tenslotte toch al op de OK zijn voor de ovariƫctomie door de gynaecoloog. Dan maar 2 vliegen in 1 klap. Dat probeer ik dus nu te regelen met de afdeling Opname. Wat handig toch als je dicht bij het vuur zit.
Maar ik was er vandaag wel even klaar mee. Ik word zo moe van mezelf bij tijd en wijle. Overal protesteert mijn lijf en ik lijk overal kwaaltjes te hebben. Geen deel van mijn lijf meer wat nog lijkt te functioneren. Of zeg ik het nu heel negatief ? Nou, af en toe wil ik gewoon effe geen kwaaltjes meer voelen en gewoon fit en gezond zijn. Want de fysio had me ook weer geprikt en dat doet ook nog zeer ;-(

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén