Life's Great

~ Tegenslag is de springplank voor succes ~

Maand: november 2008

Druppels

Ik had een blij moment. Ik stond onder de douche van de week, voel ik de druppels van mijn haar op mijn rug vallen. Dat is dan toch wel weer heel fijn. Want ik héb me toch een bos haar op mijn hoofd staan. Vind het zelf nog steeds een soort krul die niet bij me past, maar vooruit…
Heb ook weer een controleafspraak bij de internist. Over 2 weken moet ik weer langs voor controle van de hormoonspiegels. En vooraf bloed laten prikken. Bah. Hoop nu maar dat het wel goed gaat, al begin ik er meer en meer tegen op te laten zien. Ik zag haar van de week bij de poli en zij gaf met nog de tip bij de prikzusters van de interne dagverpleging (waar ik ook de chemo heb gehad) de prik te laten zetten omdat zij zo ervaren zijn. Nou, dat is geloof ik de beste tip tot nu toe ! Ik ga van de week maar even bij ze buurten op de afdeling….

Angst

“En, hoe gaat het nu met je ? Klaar met alle behandelingen ? En weer zo’n mooie kop met haar”….
“- Ja, klaar met chemo en bestraling, nu nog 5 jaar medicijnen slikken en in afwachting van het genetisch onderzoek. Ja, wel wat last van mijn arm, maar verder mag ik niet klagen. Nee hoor, geen permanent, puur natuur, krullen aux naturelles”

Dat is zo ongeveer de strekking van een groot deel van de gesprekken die ik met mensen voer de laatste tijd. Want o ja, iedereen is nog steeds geïnteresseerd hoor, ook al neemt de interesse snel af als je voor de buitenwereld, de meesten, weer gezond, werkend en mét haar bent. Want dan is de kanker over.
Maar het is niet over. Ik zat een beetje te snuffelen op wat andere blogs vanavond en kwam bij Dees het verhaal tegen van een lotgenootje die van de week plotseling toch nog wel heel snel is overleden. Zij wist pas krap een jaar dat ze borstkanker had. Alle vooruitzichten waren goed, totdat de recente scans een heel ander beeld lieten zien. Overal waar je ze niet wilt hebben zaten ze wel: uitzaaiingen. In rap tempo. Moeder van 3 kleine kindjes. Ze is er niet meer. En dan kan ik je wel vertellen dat er ineens weer een grote hand om mijn keel zit. Die mijn adem afknelt en me heel onrustig maakt. Angst. Want het kan net zo goed mijn verhaal zijn….. Ik ben nog maar krap een jaar op weg. En nog lang niet klaar. En nooit meer zorgeloos.

Natuurlijk is het makkelijk om te zeggen : “dat lees je dan toch ook niet” maar zo werkt het niet. Lotgenoten volg je en als het slecht met iemand afloopt wil je weten hoe het haar is vergaan en of je raakpunten met je eigen verhaal ziet. “Zou het met mij ook zo kunnen gaan” of : “nee, haar prognose was veeeeel slechter..”. Ik blijf bewust weg van het forum van De Amazones omdat ik het té confronterend weg, maar vanavond heb ik haar hele verhaal teruggelezen. Hoe ze nog maar 11 maanden geleden zo optimistisch was en vol vechtlust. En nu is het over. Bah. Kloteziekte. Ik duim alleen maar heel hard dat de kanker mij niet meer zit zitten…..
En nu ga ik wat leuks doen want anders kom ik niet in slaap.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén