Life's Great

~ Tegenslag is de springplank voor succes ~

Maand: augustus 2008

Aan de kous….

Met het normaler van mijn leven (voor zover het normaal te noemen is) worden ook de stukjes op mijn weblog minder intensief. Niet dat ik niet wil schrijven hoor, maar rondom het ‘ziek’zijn en behandelingen is gewoon minder te melden. Niet dat het over is, want dat is niet zo. Zoals ik al eerder schreef; het gaat niet over. Op de site van weblog-‘maatje’ Dees las ik een mooie passage :
Kanker kun je niet overwinnen. Kanker kun je overleven. Dat is een kwestie van mazzel of pech hebben. Niet meer en niet minder.
Bron: http://www.caseofdees.web-log.nl/

Gisteren moest ik naar de meneer van de elastische kousen; want ja, ik moet er toch aan geloven. Mijn arm (dan met name onderarm en hand) blijven te dik door lymfeoedeem. Ik zit net op de rand van het wel of niet nodig hebben van een elastische kous (in de volksmond TEK genoemd) maar mijn fysio vond het toch wel zinvol om het lichaam te ondersteunen. Met zwachtelen ben ik geen held en al helemaal niet consequent, dus wellicht dat zo’n kous iets makkelijker in het gebruik is….Pfff. Gelukkig gaan we de winter straks in, dus dan valt het dragen hopelijk meek. En onvoorstelbaar, ook daar is weer markt voor, want er zijn zelfs webshops waar je allerlei soorten en kleuren armkousen kunt bestellen: ER GAAT EEN WERELD VOOR JE OPEN 😉
Ik merk nu wel de ongemakken van de radiotherapie. Na alle behandeling is de boel tot rust aan het komen…én aan het verstijven. Het littekenweefsel onderhuids in mijn borst en arm is hard en stug en werkt niet echt mee. Ik heb nu 2 volleybal trainingen gehad, maar het is echt niet al vroeger; ik heb een bewegingsbeperking en de setups achterover gaan ook niet bepaald soepel. Dat is dus wel een tegenvaller. Ik weet niet hoe het zal gaan de komende tijd met mijn arm. Even afwachten dus…..

En dan toch nog leuk nieuws: voor oktober hebben R en ik een paar dagen Eurodisney geboekt. Heerlijk ! Lekker met z’n viertjes een paar dagen weg. Dat had ik ons begin dit jaar belooft en nu gaan we het waarmaken !

Klaar?

Ik ben hormonaal niet meer actief. Mijn oestradiol is tot een (bijna) 0 punt gezakt. Dit was de conclusie van dokter K., de internist vanochtend na het bestuderen van mijn bloedbeeld. Moet ik hier blij mee zijn ? Ja, want ik slik natuurlijk dagelijks die pilletjes en laat me om de 12 weken in mijn bil prikken met de bedoeling om mezelf in de overgang te helpen, zoals het in de volksmond heet. Vanzelfsprekend ben ik blij dat de boel aanslaat, maar ik heb er ook wat gemengde gevoelens bij. Want het klopt natuurlijk van geen kant dat ik op mijn 32e ’s nachts uit mijn bed wil springen vanwege opvliegers en dat ik het regelmatig bloody hot krijg als ik achter mijn buro zit. Dat de weegschaal ineens een paar kilo’s erbij laat zien (want dat is ook een bijwerking; je stofwisseling ligt totaal overhoop).
De dokters willen mij de komende 5 tot 7 jaar niet meer hormonaal actief zien. Prettige bijkomstigheid: ik word dus ook niet meer ongesteld. Geen gezeul met maandverbandjes en tampons. Nou, dat vind ik dan nog wel de meest prettige bijwerking geloof ik 😉 In ieder geval was dokter K tevreden. En ik verder op zich ook wel; ik hoor wel verhalen van heftiger ervaringen met de medicijnen.

En nee, ik ben er ook nog niet klaar mee (zoals veel mensen mij de laatste weken vragen; ben je nu klaar met alles ?) Nee dus. En ik zal er ook nooit klaar mee zijn. Want kanker zit namelijk altijd in je hoofd. En het beïnvloedt je leven. Je bent niet meer, nooit meer zorgeloos. En ik voel iedere dag verhardingen van de littekens op mijn borst en in mijn oksel, de afgenomen beweeglijkheid van mijn arm, de opvliegers, mijn (nog veel te) korte haartjes (die overigens nu gemeenschappelijk bezit zijn; werkelijk iedereen begint erover !, en nee, het is geen coupe soleil of geverfd, het is puur natuur en opgelopen aan de costa Del Zweden). Maar ik kijk weer vooruit. Naar de leuke dingen die komen. En ik weiger mijn leven te laten verzieken door ziekte.

Vandaag zit ik hier heb al veel achter de rug
Maar mijn vroegere leven komt nooit meer terug

Ik probeer niet meer te denken aan het verleden
Want ik heb nu wel geleerd: je leeft in het heden

Wat de toekomst me brengt ik zou het niet weten
Ik probeer nu alleen die rotperiode te vergeten…

Vandaag moest ik bloed laten prikken voorafgaand aan de controle volgende week bij dokter K., de internist. Het bloed moest gegeven worden omdat ze moet controleren of de Tamoxifen en de Lucrin-injectie (waarvan ik morgen de 2e krijg) hun werk voldoende doen. M.a.w. of ik al goed in de overgang ben en niet meer hormonaal actief. Want dat vonden de tumorcellen in mijn lijf wel heel lekker, die hormonen. Dus is het zaak dat ze geen ‘voer’ meer krijgen. En wordt ik dus hormonaal uitgeschakeld.
Nou is bloedprikken normaal niet zo erg, ware het niet dat mijn aderen schijnbaar door de chemotherapie zo’n opdonder hebben gekregen dat ik niet meer goed ‘prikbaar’ ben. De vorige keer kostte het ook al 3 pogingen om met moeite een buisje bloed tevoorschijn te toveren en ondanks mijn hoop ging het vandaag niet veel beter.
Ik voelde me potverdikkie net een speldenkussen waar het meisje van de bloedafname zeer geconcentreerd in zat te prikken. Maar hoe ze zich ook verdiepte in mijn aderstructuur, mooi geen bloed. De hulp van een ervaren collega werd zodoende ingeroepen, maar ook zij moest zoeken en zoeken tot ze uiteindelijk met een heel klein (pijnlijk !!) naaldje in mijn handrug een adertje te pakken had. Zó, dat deed venijnig pijn zeg ! Getver.

Ik hoop dus maar dat dit voorlopig de laatste keer is dat ik bloed moest laten prikken. Want ik begin er steeds meer tegenop te zien. En eerlijk gezegd stond het huilen me vanmiddag wel naderbij dan het lachen…. Want hoe sterk je ook bent, dat geklooi aan je lichaam wordt je zó zat !
En toen hoorde ik vanavond bij het rondje met het hondje op mijn MP3 speler wel weer een mooi tekstje:

Geluk is een hangmat waarin je
Lui ligt in een wezenloze stilte

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén