Life's Great

~ Tegenslag is de springplank voor succes ~

Maand: februari 2008

Teruggefloten

Ja, weer iets te enthousiast vandaag. Vanaf zondag is Inge al ziek geworden en heeft eigenlijk gisteren en vanochtend steeds gespuugd. Vannacht was ze een keer om 3.00u wakker en ik er ff uit om bij haar te kijken. Niets ernstigs, maar vervolgens viel ik pas tegen 4.30 (!!!!!) weer in slaap. Klotenacht dus. En dat hakte er vandaag in. Met mijn goeie gedrag natuurlijk wel gaan werken (lekker even afleiding) maar aldaar gearriveerd merkte ik in de loop van de ochtend toch wel dat die onderbreking er afgelopen nacht flink in hakte. Gelukkig werd ik wat blijer van de Monchou-taart van collega Sandy maar dan nog… het was toch een beetje een dagje van vaag gevoel.

De chemomist is dus toch nog niet helemaal opgetrokken….Ook nog een beetje een onbestemd gevoel in mijn buik. Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat ik sinds vorige week geen paardenmelk meer heb gedronken. Ik vind het zo NIET lekker…. om niet te zeggen ontiegelijk goor ! Zou dat ermee te maken hebben ? Dat mijn weerstand toch wel op pijl werd gehouden door die vieze drank ? Ga er toch maar weer mee starten dus weer een bakje uit de vriezer geplukt. Misschien komt dat ook ten goede aan die verkoudheid; want dat chronische gesnuif en gesnotter en gehoest ben ik eigenlijk ook wel zat…
Met mijn goede voornemens wilde ik eigenlijk nog naar de sportschool vanavond, maar dat heb ik nu toch maar even uitgesteld. Vanavond dus vroeg mijn bedje in en hopelijk nu een betere nacht !

Op scheut ! (eindelijk…)

Nou he he !! Het is weer over. Vandaag mag ik mij weer in het land der levenden rekenen. Al moet ik wel in de gaten houden dat ik op tijd eet, want dat is ook een killer; van niet eten kun je ook behoorlijk misselijk worden. Maar nu weer even 2 leuke weken voor de boeg en dan is het alweer tijd voor de 4e…. Stom maar je gaat daar steeds meer mee leven. Bah. Maar 2 weken. Maar ik wil er eigenlijk ook wel snel vanaf zijn natuurlijk. Dus met mijn verjaardag ben ik waarschijnlijk ziek… Want die maandag daarvoor heb ik de laatste. Maar dan is het ook qua chemo voorbij – HOERA !
In ieder geval voor volgend weekend een leuk vooruitzicht. Met mijn 2 dinnen lekker een dagje en nachtje naar Scheveningen. Zin in ! Lekker relaxen aan het strand

Bleeeeeeh….

Viel toch een beetje tegen. Vanaf gistermiddag 17.00u kwam de klad erin. Moeheid sloeg toe. Als een dikke deken viel het over me heen. Gelukkig kwam manlief op tijd richting huis. Had de pannetjes nog wel op het vuur gezet voor hem en de kids, maar de lucht alleen al kwam me m’n neus uit.. dus om 18.00 mijn bed in gedoken en er niet meer uit geweest. Wat me nu vooral tegen is gevallen was het gevoel van ieder moment naar de wc te moeten rennen. Alsof er een vuist in mijn maag wordt geduwd en een brok in mijn keel zit. Gelukkig helpt slaap daartegen; dan voel je het namelijk niet. Vandaag alleen maar in mijn grot gezet. Niet buiten geweest, veel in bed en veel geslapen. Zoals mijn din al zei : ga maar even een paar dagen freggel worden…. Alleen zijn de freggels in hun grot wat vrolijker dan ik, ha ha….
Inmiddels gaat het wel wat beter, zit met de pc op mijn schoot beneden, maar nog steeds niet toppie. Weinig eetlust en dito energie. Tja, ik hoop met 2 dagen weer “op scheut” te zijn; hopelijk gaat het dan weer een beetje beter, zo naar het weekend. In ieder geval wordt het mooi weer dus dat is positief.
Wat wel vervelend is is dat mijn rechtse arm begint te protesteren. Ik voelde het laatst al een keer met volleyballen. Bij onderhands spelen was mijn arm zo gevoelig, hetzelfde als dat je na de vakantie weer gaat volleyen. Dat je onderarmen zo rood worden. Maar dit heeft een andere oorzaak ben ik nu achter. Van het infuus krijgen mijn aderen iedere keer weer een opdoffer en mijn arm is net onderhuids steeds gevoeliger. Hopelijk houdt de boel het nog 2x anders moet ik nog een port a cath (onderhuids apparaatje om aan te prikken) en daar voel ik eigenlijk gezegd helemaal weinig voor.
Nou lieve lezers, ik ga nog even zinloos zappen en dan mijn bedje maar weer in. Tot blogs.

Normaal leven

Zo, die is ook weer achter de rug. Sinds het week ging mijn fitheidsniveau als een speer omhoog. Vandaag en gisteren ‘gewoon’ gewerkt en vanavond een uurtje naar de sportschool geweest en de lichaamscellen eens even leuke afleiding gegeven ipv alleen maar vechten tegen de kanker. En dat voelde wel goed. Lekker een beetje in het zweet gewerkt en nu voel ik me lekker. Zo nog wel ff onder de douche doorspringen ware het niet dat onze “lieve” Inge zich sinds een half uur als een draak ligt te gedragen in bed met de mening “dat ze niet wil slapen”. En dat maakt ze heel duidelijk verbaal kenbaar. Dus ik verplaats me maar weer met frisse tegenzin in The Nanny door af en toe wel te gaan kijken, maar vervolgens zwijgend de kamer uit te gaan. En dan zet ze me toch een keel op. Het is geen opgevertje hoor ! Ze heeft vast mijn genen šŸ˜‰
Volgens mij heeft mama me in zo’n bui wel eens onder de koude kraan gezet…..Mmmmm.

Schone slaapster

Wat heb ik geslapen de afgelopen dagen. Het leek wel wat zwaarder dan de 1e kuur en strak geteld duurde het een dag langer. Sinds vanmiddag ben ik eindelijk weer een beetje op de weg terug. Vanochtend was het nog wel heftig, wel uit kunnen slapen omdat manlief ook niet erg vroeg naar het werk vertrok. De kids zijn onstuimig, de kleine snipverkouden en hangerig. Vreet veel van mijn energie, al helemaal omdat ik niet toppie fit ben. Maar gelukkig gaat het met het uur beter. Of het nu weer komt doordat de Zofran uit mijn lijf is weet ik niet. Daar lijkt het wel op. Of zijn het gewoon de gemene chemo-medicijnen. In ieder geval weet m’n lijf ze nu weer te verslaan. Dus weer op naar fitheid.
Deze dagen ook wel een dip gehad over mezelf. Nee, niet hoe ik het doe, maar hoe ik ben veranderd. Uiterlijk dan. Kon in een keer die kale kop niet uitstaan. Wilde graag mijn oude ik terug, maar dat zit er voorlopig niet in. En Gijs vindt het zo naar. Verwisselde ik vanmiddag mijn muts stond ie toevallig net te kijken; “mama doe maar gauw je muts op”. Hij vindt het naar om te zien. En dat is natuurlijk geen fijn gevoel. Dat je mannetje eigenlijk bang is voor je kale kop. Dus wat dat betreft heb ik het wel gehad met die kanker. Met dat andere hoofd. Met mijn haar dat weg is. Met die vieze smaak in mijn mond na de chemo. En dan als het beter gaat voel ik me ook wel weer sterker; we gaan er dan maar wel weer voor. Maar vergeet niet dat het superzwaar is. Het is een kloteweg. Die niemand zou moeten begaan.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén