Life's Great

~ Tegenslag is de springplank voor succes ~

Maand: december 2007

Gisteren heeft mijn vriendinnetje en teamgenootje S. foto’s van ons gemaakt. Want dat doet zo’n rare ziekte ook met je; in een keer bedacht ik dat ik nog geen fatsoenlijk ‘gezinsportret’ had van waar we met z’n viertjes opstaan, en geen enkel leuk kiekje van Rob en ik samen…. Dus dat moest ik echt nog effe snel regelen voordat alle nabehandelingen starten, met name natuurlijk de chemo. Want hoe mijn uiterlijk daardoor zal veranderen weet ik nog niet. En ik wilde graag wat foto’s van zoals ik nu ben. Voor Rob, voor de kids, maar ook voor alle lieve familie en vrienden. En voor mezelf.
De fotosessie is heel goed verlopen en S., jij ook echt heel erg bedankt (en ook GJ) voor de hulp hierbij ! Het betekent heel veel voor mij. 
Morgen luiden we dan 2007 uit. Raar. Want ik had nooit verwacht dat het met zo’n ommezwaai zou eindigen. En 2008 voor de deur. Een jaar wat in het teken zal staan van mijn borstkanker en mijn behandelingen. Hoe zal ik me er doorheen slaan …? Alles is zo onzeker maar tegelijk pak ik ieder moment. En dat moeten jullie allemaal doen; genieten van de kleine dingen, want zo zie je maar; je leven kan er binnen een paar minuten heel anders uit zien. 

Het einde van 2007 nadert snel. Wat een rare laatste weken. Ik merk wel dat ik zelf eens stuk rustiger ben de laatste dagen; een soort berusting misschien en gewenning aan het idee. Natuurlijk ben ik inmiddels heel aardig hersteld ook van de operaties. Dus nu is het opladen voor de volgende stap.

Gisteren ben ik nog in het ziekenhuis bij Annelies, onze verpleegkundige geweest en er kwam toch nog weer 140cc seroomvocht uit. Wel helder nu, dus dat betekent dat de bacterie er nu wel uit is. Rondom de 2 littekens wordt de huid en onderlaag steeds harder; dat is littekenweefsel wat vergroeit. Maar omdat ik nog jong ben en er veel klierweefsel in de borst zit, wordt het harder dan bij andere vrouwen. Schijnbaar onder invloed van radiotherapie straks nog erger…. mmmm….

De dag van de chemokuren komt steeds dichterbij. Ergens zie ik heel erg op tegen de gevolgen, en ergens laat ik het maar op me af komen. Het vervelendste vind ik dat je alles zo uit handen moet geven. Geen controle meer over je lijf, over je fitheid of hoe ik me voel. Geen controle over wat je wilt plannen of dat je wilt gaan werken. En het werk is me nu veel waard. Ik vind het heel fijn om me nuttig te maken en om de feeling met het werk te houden.

Ik wil proberen straks zo fit mogelijk (naar omstandigheden) te zijn. Volleybal zit er voorlopig niet in dus ga ik me toch maar eens orienteren bij de sportschool. Hoe beter je conditie is hoe beter de kuren straks te verdragen zijn, en wil wel een beetje in conditie blijven als dat enigszins mogelijk is. Dus dat staat in ieder geval voor volgende week op de planning.

~ gewoon blijven ademen, morgen komt de zon gewoon weer op ~

Eerste pretpakket

Vanochtend bij dr. Kruijtzer, de internist, geweest. Zoals ik al verwachtte moet ik begin januari starten met de chemotherapie. Ik krijg 5 FEC kuren, te beginnen op 8 januari a.s. Op 4 januari heb ik eerst een intakegesprek op de verpleegafdeling waarbij alles uitgelegd wordt. De dinsdag daarna krijg ik de eerste kuur. De medicijnen worden via een infuus toegediend en het duurt per keer ca. 3,5 tot 4 uur. 

Ik ga ook de cold cap proberen; dat is dus die koelende muts (het ziet eruit als een badmuts) die je op je hoofd krijgt waarmee zoveel mogelijk haaruitval wordt tegengegaan. Het wordt dan -6 op mijn hoofd….. Proberen kan in ieder geval en als ik mijn haar kan behouden dan doe ik dat natuurlijk graag. De komende 2 weken dus nog even rust en dan moeten we ervoor gaan. Ik begreep wel van de internist dat ze met de medicijnen van nu in ieder geval al wel een heel eind de misselijkheid tegen kunnen gaan, dus daar heb ik dan toch goede hoop op. De MP3 speler ligt in ieder geval al klaar en de leesboeken ga ik komende dagen maar eens opzoeken, want ik zal heel wat uurtjes in de stoel zitten en wachten… Maar voor nu: genieten van het goede gevoel en lekker eten met de Kerst. Want ik moet fit de kuren in !

Beter

Per dag gaat het nu weer beter. Gelukkig. Van de operaties en emoties beginnen we een beetje bij te komen en de nieuwe situatie beetje bij beetje te accepteren. Ik heb de afgelopen nachten goed geslapen. Vandaag werd onze kleine Sara gedoopt, ons nichtje waarvan Rob en ik peetoom- en tante zijn. Feest dus. Gijs heeft heel goed geholpen in de kerk en Inge kon niet op haar billen blijven zitten (goh, van wie zou ze het hebben..;-)) Kitty en Herald, jullie zijn ook echte schatten, want het was een hele mooie verrassing dat Gijs bij Maria een extra kaarsje aan mocht steken; “een is voor je moeder “zei de diaken erbij. Dat gaf dus nog extra glans aan deze mooie doopviering. 

Met mijzelf gaat het gelukkig wat beter, al zijn mijn bovenarm en oksel na de punctie van gisteren wel heel gevoelig. Maar lichamelijk voel ik me verder wel steeds fitter. Straks nog een koude, maar hele lekkere wandeling met de hond gedaan, want die was natuurlijk hieperdepiep na de middag alleen thuis te moeten zijn. Het was wel koud, maar wel lekker, en ik was eigenlijk ook wel heel blij dat ik me zo fit voelde om weer lekker een ommetje te maken, al blies de koude wind mijn tenen aan elkaar ! Ach, kou is gezond, en nu weer lekker warm binnen

Prut !…?()@#

ik ben weer een beetje bij aan het komen. Afgelopen dagen heel moe geweest en met name gisteren veel geslapen. Zo’n beetje de middag aan elkaar. Donderdagmiddag nog een gesprek met Jeroen gehad; al werd de uitslag er niet anders van, toch heeft het me weer wat rustiger gemaakt. Het goede bij het slechte is dat er ‘maar’ 3 van 20 lymfeklieren besmet waren en de okseltopklier (zeg maar de laatste poort naar de rest van je lichaam) was schoon. Dus dat is dan weer gunstig. 

De laatste dagen werd de bult vocht onder mijn oksel al maar dikker; Tineke had deze dinsdag aangeprikt en toen kwam er 60cc vocht uit. Zag er al een beetje troebel uit en omdat ik ook tot maandag koorts had gehad, kreeg ik dus die antibiotica. Omdat het vanochtend ook weer dikker was (en pijnlijk), ben ik maar ff naar de SEH geweest in Tiel om het weer te laten prikken. Zit daar een schattige arts-assistent die mij nou niet bepaald een vertrouwd gevoel gaf; ze twijfelde maar waar ze moest prikken en toen de naald er eenmaal in zat, kwam er niks uit. Nou, dat kon nooit want ik had niet een ei onder mijn oksel, maar een doos vol ! Daar moest wat uitkomen ! Dus ik heb maar vriendelijk verzocht het met de dienstdoende chirurg (Michel Schouten) te overleggen en die stond vervolgens binnen een kwartier naast mijn bedje. Naald erin, en hup : VIER SPUITEN PRUT eruit gehaald !!! Maarliefst 210 cc aan pus en prut. Niet heel fijn, want dat betekent dat flink gerommeld wordt daarbinnen. We hopen dus dat het met dit “ontlasten” onder controle blijft, want als het echt een vervelend abces wordt, dan moet het alsnog operatief opgelost worden. Wel een beter gevoel dat die troep eruit is, heb ik niet meer zo’n “zak” onder m’n arm, maar toch even blijven duimen dat de antibiotica zijn werk doet.

a.s. dinsdag moet ik naar het ziekenhuis voor de aanvullende onderzoeken en dan de maandag daarop de 1e afspraak bij de internist. Begin januari zal dan de chemo aanvangen (5 kuren van steeds 3 weken, via infuus). Maar eerst even bijkomen en met de familie toch even ‘gewoon’ kerst vieren hoop ik.

En weer keihard onderuit….

Wat heel veel mensen niet wisten is dat ik vanavond al de uitslag telefonisch heb gekregen, direct na de bespreking in het ziekenhuis van de artsen (radiotherapeut, patholoog, internist, chirurg etc). En vanavond ben ik weer heel hard naar beneden gegooid…..Van de 20 weggehaalde lymfeklieren blijken er 3 uitzaaiingen te hebben. Voor zover ik me vandaag weer wat beter voelde, werd het direct door deze boodschap onderuit gehaald. We hebben samen een uur lang zitten janken en alle angsten zijn voorbij gekomen. Het is zo NIET EERLIJK !! Wanneer komen ze nou eens met goed nieuws ?? En dat verhaal van ” ja maar je bent er toch vroeg bij” slaat dus echt nergens op, dat is gewoon bullshit, je ziet het nu toch gebeuren ??! Waarom waarom waarom waarom. >>)???????????? Radeloos…..

Het liefst zou ik weggaan naar een of ander ver land en net doen alsof er niks aan de hand is. Maar dat kan ook weer niet, want dan ga ik in ieder geval dood. En dat wil ik niet. Ik wil jullie allemaal nog heel lang lastig vallen. En mijn kindjes zien opgroeien. En oud worden met m’n ventje. En de 65+ pas kopen. En een kunstgebit aanschaffen. En noem maar op.

Morgen heb ik weer 2 uitgebreide gesprekken van hoe nu weer verder. Maar eigenlijk weet ik een groot deel al. Ik krijg zoiezo een zgn. stageringsonderzoek; dat wil zeggen een echo van de lever, een skeletscan (weer met radioactiviteit) en een foto van de longen; dat zijn nl. de plekken waar borstkanker zich meestal uitzaait als het verder het lichaam ingaat. Daarna starten met chemotherapie (waarschijnlijk 5 kuren, iedere 3 weken via een infuus), daarna 32x bestralen (in het UMC Nijmegen) en dan nog 5 jaar hormoontherapie. Vervelen zal ik me dus niet ;-{.

Maar het is allemaal gruwelijk en zo’n domper. Ik heb hier zo geen zin in. Bah bah bah. Kutzooi. Grote dikke kutzooi.

Opkrabbelen maar weer !

Nou, de afgelopen dagen niet echt de mood gehad om mijn weblog bij te werken. Wat was ik slap in de was zeg ! Zondag, zoals ik al zei een echte offday en gisteren viel uiteindelijk ook niet mee. Ik heb toch nog flink wat koortsaanvallen gehad, waaronder gisterenmiddag vlak voordat ik naar het ziekenhuis moest stond ik nog trillend en klappertandend onder de douche om 13.30u ’s middags om warm te worden. Vervolgens in het ziekenhuis aangekomen brak het klamme zweet me uit onder 2 truien (die ik natuurlijk eerder maar had aangedaan om warm te worden); mmmm, een duidelijk geval van ‘niet lekker in je vel’. Gisterenavond had ik ook nog 39.6 koorts, maar na de nodige ‘pep’-middelen zakte dat gelukkig snel naar 37.5. 

Met Tineke gesproken en zij heeft ook nog even de wond bekeken. Dat zag er goed uit. Al hou ik sinds vandaag wel wat meer vocht vast bij m’n borst, dus misschien moet er morgen of donderdag toch nog wel gepuncteerd worden om dat een beetje te ontlasten. De spierpijn is heel vermoeiend. Van mijn schouder tot mijn middel ben ik beurs; alsof ik met de fiets keihard tegen de grond ben geklapt; sjeetje, dat had ik niet verwacht dat dat zo’n gevolg zou hebben; het sneetje onder mijn oksel is niet zo groot hoor !

Vooral het slapen is een crime. De eerste helft van de nacht gaat goed; dan slaap je toch wel van pure moeheid, maar o wee, als ik tussentijds wakker wordt…… dan kom ik niet meer in slaap. Draaien en draaien (ik slaap altijd op mijn zij en dat gaat nu dus niet zo handig) en vooral: NIET slapen. Bah. Hopelijk is dat toch binnen aanzienlijke tijd wat beter te verdragen.

Hoe het verder gaat weet ik donderdag. Toevallig was er vandaag nog een programma op Ned. 2 over het werk in het UMCU waar ook de afdeling PA (waar ze dus weefsel onderzoeken, voor de leken onder ons) werd getoond. Superinteressant vond ik dat, want zo kon je nu eens precies zien hoe ze dat OK-materiaal nou onderzoeken. En van zo’n uitslag hangt alles af….

O, o, ik hoop zo dat we nu wat positiever nieuws krijgen. Ik vind eigenlijk dat ik dit allemaal niet zo verdiend heb (maar ja, wie wel…?).
And again: alle lieve mensen, collega’s uit het ziekenhuis, vrienden, vriendinnen, familie, allemaal zo superbedankt voor het medeleven wat jullie nu al zo veel tonen ! En lieve Kaat: de badkamer was echt super lekker schoon en heerlijk om in te douchen 😉 Kom je volgende week maandag weer ..???

04-12-2007

Wat een rare dagen gaan er toch voorbij. Gisteren en vandaag heb ik op ‘therapeutische’ basis gewerkt. Oftewel; gaan en komen wanneer IK het wil. Ik vond het fijn om gewoon aan het werk te zijn, al is het allemaal heel dubbel. Aan de ene kant het gevoel en de wil om gewoon door te gaan met het leven zoals het voor vorige week was, maar aan de andere kant de wetenschap dat dat niet meer gaat. Dat het niet meer hetzelfde wordt als voorheen. Dat ik me klote voel omdat mijn leven zo omgegooid wordt. Dat ik geen zin heb in alle behandelingen die nog moeten komen. En vooral dat ik geen zin heb in donderdag. Ja wel,natuurlijk voor het weten van de uitslag, maar ook weer niet, want wat brengt die uitslag ons ? Wat staat me te wachten en wat zal het voor een effect hebben ? Nu kan ik nog zo’n beetje doorleven zoals ik deed, maar wat gebeurt er na donderdag. Kutdag…

Het is gewoon niet te geloven en ik wordt er heel moe van. Dus vanavond zijn de bank en de afstandsbediening van mij. Ik neem de telefoon niet op want ik heb ff geen zin om over mij te praten. Gewoon effe niks. Morgen weer verder. Dus lieverds, mochten jullie me vanavond bellen: ik ben er wel, maar ik neem niet op ;-{ Dat begrijpen jullie vast wel.

Bont en blauw ! Auw…

Tjonge, ik ben aan alle kanten bont en blauw. Mijn borst heeft werkelijk alle kleuren van de regenboog. Qua pijn valt het eigenlijk reuze mee, Jeroen heeft er een mooie ritssluiting van gemaakt, alleen is alles paars, blauw en geel. Maar gelukkig is dat maar van tijdelijke aard. Gisteren lekker met Rob uit gaan eten bij een kakkie restaurantje in Zaltbommel (met dinerbon, dus dat kostte geen euri’s). Het was lekker, en wel bijzonder. Maarliefst 5 gangen met allerlei “exclusieve” dingetjes. De kindjes sliepen bij oma en opa dus we hebben vanochtend heerlijk rustig aan gedaan en nu gaan we straks met kids en tante Kitty en ome Herald Sinterklaas vieren. Gezellig. 

Zoals het er nu uit ziet ga ik morgen gewoon “lekker” werken. Ik voel me verder goed en het zorgt voor de nodige afleiding. Toch wel raar. Gisteren had ik een paar keer zoiets van: “zo, dat ding is eruit, dan gaan we nu weer verder met mijn leven”. Zo stom, want ik voel me niet ziek, maar je weet wel dat er wel degelijk wat aan de hand is. Stel je voor: vandaag voel je je fit, morgen zegt iemand tegen je dat je kanker hebt en dan ben je patiënt met alle gevolgen van dien…. Dat kun je toch ook niet bevatten ?
Ik zie ook echt wel op tegen de tijd die gaat komen met nabehandelingen bestraling, therapie etc. Maar ook daar komen we ongetwijfeld doorheen. Heb zoveel lieve mensen in de omgeving die ook willen helpen met de kindjes, dat komt helemaal goed. Ik zal nog ongetwijfeld een beroep op jullie gaan doen. Maar voor nu, lekker een middagje kneuteren met de family, en op naar donderdag….

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén