Life's Great

~ Tegenslag is de springplank voor succes ~

Categorie: Operatie oedeem

Knutselen voor gevorderden

Om 5.30 gaat de wekker. Ik ben meteen klaarwakker, want vandaag moet ik me om 8.30u melden in Maastricht voor de langverwachte ingreep aan mijn pols. De plastisch chirurg gaat een poging doen om lymfevaten met de bloedvaten te verbinden. Door een sneeuwerig Brabant rijden we zuidwaarts, morgen begint de lente, maar er is nog weinig van te merken. In het ziekenhuis neem ik plaats in de wachtkamer, nu bekruipt me toch wel een beetje een zenuwachtig gevoel. Ik wordt binnengeroepen en mijn liefde moet 1,5 uur zichzelf vermaken in het restaurant van het ziekenhuis.

Op de dagbehandeling word ik ontvangen door een alleraardigste OK assistent. Ik hijs mezelf in een operatievestje met leuke slofjes en dito haarnetje. Eenmaal op de OK wordt ik snel “voorbereid” en ontmoet ik de arts weer. Zij legt me nogmaals kort de procedure uit en zet dan kundig en snel de verdovingsprikken op mijn pols. Via een monitor kan ik haar handelingen volgen. Met een operatiemiscroscoop waarvan de arm boven mij uit toornt, zoekt de de juiste plek op en zet de eerste incisie. Hoe raar is dat; je ziet iemand in je arm snijden, maar je voelt niets. Met een pincet en speciaal instrumentarium zoekt ze millimeter voor millimeter tussen het weefsel naar een geschikt lymfevaatje. Na even zoeken heeft ze er eentje gevonden. Op het scherm lijkt de punt van de pincet enorm maar als ik uit mijn ooghoek naar links kijk zie ik op wat voor een minuscuul klein werkveldje de chirurg aan het werk is. Ongelooflijk wat is dit knap !
Daarna zoekt ze een bijpassend bloedvaatje en prepareert de beide stukjes zodanig dat ze op elkaar “passen”. Zeer kundig knoopt ze de boel met een paar kleine hechtingen aan elkaar en daarna wordt de huid weer dichtgemaakt. Al met al een half uur werk. Vervolgens gaat ze naar de binnenkant van de pols en daar herhaalt de procedure zich. Het kost haar dit keer moeite om een geschikt lymfevaatje te vinden. Degene die ze vindt is van slechte kwaliteit; helaas – naar later blijkt – te slecht om te verbinden aan het bloedvat (die overigens met een ieniemie kabouterklemmtje opzij wordt gehouden). Ik zie dat ze haar best doet om nog een ander geschikt vaatje te vinden, maar helaas tegen beter weten in. Mijn lymfesysteem is door de jaren heen zo aangetast door de infecties en het oedeem dat het een zoektocht tegen beter weten in is.

Samen besluiten we te stoppen met zoeken. Wat er niet is, is er niet. Ik had er rekening mee gehouden dat het niet zou lukken. Ze sluit de huid met 3 kleine hechtinkjes nadat het geschikte bloedvaatje is dicht gebrand. Pleisters er  op en klaar.

De procedure is gedeeltelijk geslaagd. Een klein vaatje heeft ze kunnen verbinden. Het resultaat is ongewis. Het is afwachten of er een effect gaat komen. Over 4 tot 6 weken moet ik terug voor controle. Nu even rustig aan en de wondjes laten genezen. Maar ik hoop dat mijn verhaal meer patiënten over de streep trekt om te gaan praten in Maastricht. Want er is al weer veel meer mogelijk dan 5, 6 jaar geleden. En ik ben ervan overtuigd dat als je in een vroeg stadium van lymfeoedeem een dergelijke ingreep kan ondergaan, het je veel kan brengen. Bij mij is mijn lymfesysteem helaas al te veel vernietigd, maar misschien dat dit een klein beetje verlichting zal brengen voor mijn hand.

Operatie en Cool Canada

Afgelopen week viel er dan de langverwachte brief op de deurmat. Ik scheur snel de envelop open van het MUMC en lees uitnodiging. Op 20 maart word ik verwacht in Maastricht voor de operatie aan mijn hand. Er is inmiddels een aantal operaties aan armen verricht met overwegend goede resultaten. Aan mijn arm valt helaas niet veel eer meer te behalen, maar plastisch chirurg dr. Qiu Shao wil wel een poging wagen om mijn hand te verbeteren door lymfevaten aan te sluiten op mijn bloedvaten (omdat er in mijn arm geen goede lymfevaten maar zijn en de afvoer van vocht dus “stokt” boven mijn pols).
Erger dan dit wordt het niet, het kan hooguit verbeteren, dus I’m gonna take my chance !

oedeemhand links

gezonde hand rechts

 

 

 

 

 

 

 

Toffe Travels
Met de operatie in het vooruitzicht wil ik ook mijn nieuwe blog graag delen met mijn trouwe lezers. Reizen is een van mijn passies. Nog lang niet genoeg van de wereld gezien, al moet het natuurlijk altijd ergens tussen de bedrijven door met een druk gezin, een fijne baan en opgroeiende pubers. Druk druk, iedereen is druk. Toch hebben we onszelf beloofd ook dit jaar een mooie reis te maken en daarover schrijf ik een reisblog: Toffe Travels. Je kunt ook via deze site in het menu rechtsboven altijd op mijn Travels-pagina komen. Neem er gauw eens een kijkje en ik vertel jullie alles over onze reis naar Canada komende zomer !

Light it up !

De dokter is een lieve Chinese vrouw. Ze praat met een fors buitenlands accent, soms wat lastig te volgen. Snel vraagt ze mijn voorgeschiedenis uit maar komt vrij snel “to the point”. Er zitten nog 3 vrouwen in de wachtkamer die dezelfde vragenlijst hebben ingevuld als ik. We komen allemaal voor het zelfde. De wonderdokter in Maastricht.

Ze legt snel de procedure uit: tussen de ringvinger en de pink en tussen de wijsvinger en e middelvinger wordt met een dunne naald contrastvloeistof ingespoten. Een zeer pijnlijke injectie die me bijna tegen het plafond doet vliegen. Ik moet me inhouden om mijn hand niet terug te trekken, concentreer op mijn ademhaling met mijn ogen dicht. Godsamme, wat doet dat zeer. De pijn zit m in het inspuiten van de vloeistof in de lymfebanen. Een kwartiertje wachten en daarna wordt met een speciale camera mijn hand en arm in beeld gebracht. Als binnen een paar seconden wordt pijnlijk duidelijk dat mijn lymfesysteem – of beter gezegd; wat er van over is – nauwelijks tot niet functioneel is. Normaal gesproken zie je de vloeistof tot ver in de arm omhoog lopen, bij mij is het niet meer dan een magere centimeter of 2 tot net boven de pols. Voor de rest licht er niets op. Zo donker als de nacht….Als oorzaken het lang bestaande oedeem en alle wondroosinfecties de afgelopen jaren die de boel nog verder hebben aangetast.

Daarna zitten we aan het bureau. De arts denkt dat ze de hand wat kan verbeteren. Ze heeft 2 functionele lymfebanen gevonden vanuit de hand. Een aan de buitenkant en een aan de binnenkant van de pols. “Het is hier geen Lourdes” zegt ze met een glimlach. Er bestaat een kans dat het verbetert na de ingreep en ik zie mogelijkheden, maar het kan ook niks opleveren. Het zal in ieder geval niet verslechteren. Dus of een beetje beter, of je houdt wat het nu is.

Goed. I’m gonna take a chance. Slechter wordt het niet. Hooguit iets beter. Of status quo. Dus ik heb me op de wachtlijst laten zetten. Over 2 tot 3 maanden ben ik aan de beurt. En dan is het duimen draaien en hopen dat het aanslaat.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén